La mÒrt d’Edmond

5 de belhièr (febrièr) 2004

 

« Maria Lauriòl èra mòrta penjada ; lo profèta Salomon, es a dire lo vielhòt barbalong, passat a la ròda. Lèa e Raquèl, las doás profetessas magras, marcadas a la flor de Liri. »

J Bodon La Quimèra p. 269

 

 

Quand lo Rainoard tornèt a l’ostal, trobèt l’Edmond jagut pel valat.

 

 Èra  sul camin que mèna a l’ostal, pas lònh de la carrieirassa  de Presca ont agara passon  coma de falords los camions e las veituras. Dumpèi qu’alarguèran aquèla puta de carrieirassa, de còps i avián trobat de la toristalhas, de Parisencs, de monde de passatge, d’ aquel monde preissat. De cocolons, bragas tombadas, lor cagàvan pel camin coma sus la carta postala vièlha de l’aiga de Mièrs.

Rai que los aubres èran venguts nauts. I aviá tot lo long, de boissons un pauc espés atanben. L’Edmond estimava mièlhs la companhiá de las besengas que non pas la dels òmes. Pèi aviá ben amassat un pauc de ferralha… Cal ben s’ocupar a quicòm. Als cagaires, l’Edmond lor cantava la mèssa, e mai n’aviá agut a lor dire.

 

 Mès agara demorava mut, e bolegava pas mai qu’un socal.

 

« - De qué ti-es arribat ?

- Volián saber end escondiái… l’argent… M’an copat quicòm, cresi que me poirai pas tornar levar.

- M’en vau quèrre lo medecin.

- Pensi ben… Daissa estar lo medecin. Ai pro viscut, agara ai quatre-vint ans…  se me cal morir, lo te vau dire, a tu, end es aquel argent. »

 

Aquò s’es passat en 199…

Edmond aviá d’argent, pensatz, de tota sa vida aviá pas jamai tocat que lo « fons de solidaritat… » Aviá trabalhat, si ben, mès pas del biais de uèi, pèi aviá sauput far trabalhar lo siu fraire. E paréis qu’aviá pas vist lo medecin dumpei la guèrra de quaranta.

Degun a pas jamai trobat los assassins. Rai, los trobèran ben pro, mès los arrestèran pas. I aviá pas de pròbas, benlèu. Avètz fisança, vautres, en la justicia del « vòstre » país ?

Pr’aquò paréis que tot lo monde los conéis… de monde de l’endrech, que trabalhàvan sus un chantièr pas lònh. Zo sàbon benlèu pas que ne son, d’assassin, los paures bogres. E mai auràn pas agut un sòu… L’Edmond, èra mai que caput, mai que testut. Per li far dire end èra l’argent, auriá calgut èstre mai degordit qu’aquelses.

 

Son tornats una nèch per far de misèras al Rainoard, aquel còp. Calguèt lo far trasportar a l’espital, qu’aviá un paumon perforat. La poliça, pecaire, li an dich que seriá mai a l’abric a l’ostal de « retrèta ». Coma aquò l’argent de l’Edmond serà per aquelses. Los panaires son pas totses a rotlar per òrtas… N’i a que càçon a l’espèra, coma las aranhas, e nos espèron a totses, mai a vautres…

 

 

Agara lo Rainoard va plan. Se carra a l’ostal de retrèta. De tot biais i passa pas que las nèches. Gausèt  pas reconéisser sos atacaires e mai se rapèla pas del patoes, que parlèt pas que pendent setanta ans.

 

Retorn a l’acuelh