18 de genièr 2004

occitan

art & littérature

 

Adiu Paure Calinon

   

 

courrier

                                         

 

Lo gat

 

 

Mon paure gat sebelit dins l'orror del Prigond! ...Se'n veniá    

    Cada ser, prep de ieu, se seire jos las estelas...    

Sos uèlhs d'òr seguissián lo decors de l’estiu tenebrós ;  

    Cresiá pas qu’a l'invesible  caminament del Futur !   

 

 

Renat Nelli

Per una nuèit d’estiu. 1976

 

  

Èras pas qu’un  catonèl coma los autres, e restavas chas nautres.

N’aviam pas jamai agut, de catonèl, e, se nos fasiás ben quauque bestisa per l’ostal,

èras tant polit, e minhard,

escaravilhat « Coma un plen capèl de rats »

que segur te perdonàviam.

Començavas d’èstre grossèt, bienlèu auriá estat un cataral.

Mas avián pas lo drech d’aquel bonur pichon.

 

Adiu paure Calinon adiu

 

Aqueste matin volguères traversar l’estrada. Sabiás pas, tu paure neciàs qu’aquò’s interdit.

Lo monde es a las veituras, dimenge e setmana.

Los que z-o sàbon pas, òmes o bestias, lor demòra pas mai que de crebar.

 

 

Adiu paure Calinon adiu

 

T’avèm plorat, paure Calinon, 'quò n’èra vergonha, de plorar aital per una traça de cata.

Mès òm causís pas per qual òm plora.

 

Veniái  pas que de me revelhar, èri en trin de legir una benda dessenhada sul lièch. Èras vengut te passejar sus mon esquina, m’aviás calinat las gautas. Ne fasiái pas cas… Pensavi pas que me disiás : adiu. Consin auriái sauput, ieu, que dètz minutas après seriái ocupat dins lo freg a far un trauc pel jardin per t’ i botar dedins ?

(T’avèm enterrat al pè del cirièr, dins la caissèta de frucha ont t’ anava jaire.)

 

Aviás ausit lo Guilhèm que durbiá la sia fenèstra, t’es precipitat per n’aprofiechar.

Adiu, Calinon, t’es anat passejar defòra pel darrièr còp.

Guilhèm agèt pas que lo temps de veire una veitura, blanca coma la tua mòrt- que passava tant viste, sul camin de saber qué.

De monde que passavon s’arrestèran per te portar sul trepador. Paure, èra dejà sul camin del Paradís dels catarals.

Agara t’aviam perdut.

Ausiguèri l’Amalric que se botava a plorar dins sa cambra.

 

Adiu paure Calinon adiu

 

E tu, l’inconegut qu’es passat coma lo diable

davant la nòstra pòrta a cent de l’ora

 aquel dimenge vers las nau oras del matin

per tuar son catonel davant los èlhs d’un dròlle, te desiri lo malur 

Que te tòrne tombar sul cap.

 

« Que ton auto,

Bute presto

 Contre un poteau »

(G. Brassens)