JP GODONESCA

LA MÒSTRA DE NICÒLA

Tragicomedia automatica

Novela pareguda dins Parlem n°74

 


Q

uala coa ! Òm se butassa dins aquela mòstra de solelh;  Pau acaba son amburger, Nicòla, inocenta, minja sa mòstra e beu d’òli solara. Lo can de Bernat butassa Pau ; bolega la coa, es pas missant. Se joslèva las gonèlas dins aquela tavernassa ; aquò t’assucariá. Se la luxúria nos pervertís, beure nos

asserena.Pau a paur del bergièr alemand : lo na ten un poleton cunhat entre sas cambas e s’ocupa d’assucar l’aubergaire. Rai que lo paure a trobat un garri crebat dins sa bièra ; quand mèma, quala calor ! Rajusta lo capel, Ubèrt, que nos vas far un mal sòm - e arresta-te de te paupar coma aquò ès indecent ! Se lo mal de dents persistís, Nicòla consultarà sa brosseta ; mas Nicòla se sarra del fornel e escampa un veire de sal dedins.

 

Lo Nazi a rajustat son poleton e s’es assetat après s’èstre versat un autre triple Borbon se mèma, puèi que i a pas mai d’aubergaire. Un agricultor jovenet fuma un jonch de culassa après l’amor ; sa sòrre es tota trasvirada, un autre garri s’es negat dins lo triple Borbon del Feldmarescal. Es que va per asard tornar tuar l’aubergaire ? Se sap pas de qualas atrocitats son capables los bòches, sustot los jusieus. La lampiòta penjada al comtador representa una pagòda ; cofa exactament l’aubergaire, loqual compta e tòrna comptar sos garris e constata totjorn que li ne’n manca dos.

 

L’Ubèrt se ròtla una americana.

 

Sortida d’usina. Pau entamèna son second amburger. Nicòla pòrta un braç al còl, lo d’un oncle que donèt son còs a la cosedura nauta. Escanjariá sa saquèta de crocodil contra un fare antifums e l’assegurança de sortir d’aicí. Dos obrièrs se dònan la man dusqu’a l’automobila mas la portièra se tròba tròp estrecha per que pàssan ensem alara l’agrandísson a còp de raquetas de badmington. Lucèta fai un crocadís de la scèna per son album. Cossin pòt aver lo còr de dessenhar aital alara que d’enfantonèls se mòrron sus las plajas del Calvadòs ? Nicòla es acipada ; Ubèrt adòpta lo ton jaculatòri e se rotla una americana dins un tube de riz-la-+.

 

Una conferéncia s’engaja...

 

Nicòla a escanjat sa calça de chabal contra l’autre fare antifums e una indemnitat. N’espèta tant que treslusís e quinze obrièrs ne’n son cubèrts de rebats. S’amolònan al torn de Robèrt e li repròchan son capitalisme. Una conferéncia s’engaja. Los dos obrièrs de l’automobila an tòrnat botar los relòtges a l’ora e sòrtisson de lor intimitat per discutir de l’amistat nòva. Lo temps s’anivolís ; rajusta ta camisa Ubèrt se diriá que vòl marranar per lo proletariat. Volrián persègre la conferéncia mas s’avísan que los dos obrièrs de l’automobila son Jacme Chirac e Frans Mitterand ; cadun rogeja e s’encusa d’inconscienciá ; èra plan la pèna de sègre las informacions ! Se rassegùran en soscar que, de tot biais, avián pas lo pèga-solet adeqüat.

 

Novela augmentacion dels tudèls e dels margues

 

Dimarç. Nicola se crosa los dets e camina sus d’uòus ; s’agís de pas desrevelhar l’oncle Adòlf, que s’es jai per la palha ièr al retorn de l’usina. Lo Loís Pauwels e lo Joan Cau soríson dins lors encastres d’amarina, al dessús de las fotografías de Nicòla, de Pau alara que minja un amburger, d’Ubèrt pru-mièr comuniant e de l’oncle Adòlf al retorn de Verdun.

 

Qual vernís ! quala modestía ! Pau agacha la television en far l’amor a la Nicòla, laquala bròca un tricòt per l’Ubèrt, puèi que los programas del matin l’interéssan pas. Pau, a la vista dels cors de la borsa s’esclama. An augmentat los tudèls e los margues ! S’ausís l’Ubèrt que fai biscar l’oncle Adòlf mas Pau refusa de daissar Nicòla anar li tirar las aurelhas. S’acontenta de l’insolentar en cridar a revelhar la mòrt al travèrs de las dotze parets de la cambra de l’oncle Adòlf ; Ubèrt se penja a la mostacha de l’oncle ; serà rebondut dimenche ; ni flors, ni coronas.

 

La talonada de Loís Pauwells

 

L’autre ser Loís Pauwells tuèt l’oncle Adòlf. Pretendèt èstre d’esquèra ; puèi confessèt la talonada. Èrem lo prumièr d’abrial e l’oncle Adòlf z-o ignoriá. Èra pas fauta pr’aquò de peissons crebats dins son lièch - e las borlas del paure Ubèrt ! Quala pègua ! los fares antifums corespòndon pas al modèla del velò-solex de Nicòla ; Pau la consòla lo mai que pòt, mas Nicòla es caparuda : minjara pas la mitat de son amburger.

 

Paréis que l’usatge del tabac augmenta la celulita ; Pau es inquiet : chica un bocin.

 

De trònes gisclaires

 

Nicòla reganha. Las vespasianas son comolas e la promiscuitat ven insuportable. Tres cadras dinamics pàssan en tandem en imitar lo bruch d’una locomotiva a vapor ; un autobús blau los escrabolha (s’entend cruissir los òsses). Pau vomís tres amburger. Nicòla agacha la scèna dempuèi los pissadors publics. Es eirosa maugrat la dama-pipí que li tira la marga : vòl la plaça. Òm ausís de sonariás, de timbres ; los trònes son gisclaires ; aquò’s bel, quand se paga pas qu’un franc, d’aprofiechar del darrièr crit de la tecnica. Pau s’escarcalha ; lo sèti gisclaire data de Matuzalem. Tan vièlh coma l’arribisme e la lubricitat ! Nicòla auça las epatlas e tòrna ajustar son còl. Una nívol passa. Mínjan dos lescas-cauda dins l’auberga, levat Pau que pren puslèu un amburger. La sauça tomata es farlatada, Pau decedís dins l’autobús, après aver confiat a Nicòla que la trompava ambe lo Bernat.

 

Quand Bernat arriba per l’ostal, Nicòla es dejà en negre. Pòrta una capa doblada de rotge, de bòtas e un capel de carton ambe un « Z ». Nicòla se vira e tira al jutjat ; mas dejà, una abelha de coire a quitat lo canon del P32 de Bernat e Nicòla tomba al mitan de las caissas ont son jaguts dejà Pau, Ubèrt e l’oncle Adòlf.

La quatrèna caissa conteniá de peisson.

 

 

12 de novembre 1986.

18 de julh 2002 per la revirada en occitan.

 

                                   

 

 

                               retorn