tornar a l'ensenhador

 

Las duas menetas

Arsèni Vermenosa

 

 

 

1

 

 

 

 

5

 

 

 

 

 

10

 

Èra nuèch ; fasiá freg : aqu’èra per Nadau,

Mès, per bonur, aviam del boès sec a l’ostau.

Mon belet, assetat sus sa granda cadièira,

Bicocava, les pès sus la teula-brasièira,

E n’escotava plus mon paire que, tot naut,

A l’esclaire del lum, nos legiá lo jornau.

Tot d’un còp entendem, a travèrs lo tampatge,

Que fasiá’n tròç de vent autan negre e sauvatge,

Entendem, sul pavat, defòra, un bruch d’esclòps.

En mèma temps : pàm, pàm! quauqu’un tusta dos còps,

 

 

 

 

 

 

15

 

 

 

 

 

20

 

 

 

 

 

25

 

 

 

 

 

30

 

 

 

 

 

35

Mon paire se levèt, s’aturèt de la pòrta,

E cridèt : quau sètz vos? de sa voès la pus fòrta.

Alèra una autre voès respondèt : quò soi ièu.

Juan Bèl, e durbètz-me, que tomba de la nèu,

Mai, s’aviatz del bon vin, ne’n beuriá ben ‘na pauca.

Mon paire coneiguèt Juan Bèl a sa voès rauca,

E, sans se far pregar tirèt lo barrolhon ;

Anem! Juan Bèl, çò ditz, venètz prendre un bolhon ;

Mès, pel vin, ò sabetz, vos rand tròp caravari,

E n’auretz pas chas ieu : lo vin vos es contrari.

En mèma temps, tot blanc de nèu, mèstre Juan Bèl

Dintrèt, en d-esposcar sa vesta e son capèl.

Qu’èra un vièlh que fasiá mestièr de cabretaire.

Se quitèt les esclòps, s’aturèt de l’esclaire,

E nautres, les enfants, vegaram, estonats,

Un fotrau d’òme, ambe duás verrugas sul nas,

Que la pus bèla aviá la grossor d’una auglana :

La barba li pendiá coma un manèl de lana,

E les pièus li venián pus bas que le copet :

Bonser, la companhiá! çò faguèt ; ai plan set ;

E s’èra plen de vin, ieu crese, per ma feta,

Que voidariá d’un còp l’oire de ma cabreta.

Paure òme, li respònd la serventa Marion,

Avem lo potz al ras, mai, plan segur, es prigond,

E lo tariretz pas dins una galaupada!

Juan Bèl n’auguèt pas páur d’aquela rebufada :

Te remerci, Marion, çò ditz, de ton convit ;

Mès, dins ton interès deuriás m’ofrir del vin ;

Car l’aiga, veses ben, mai siaga pas plan cara,

40

 

 

 

 

 

 

45

 

 

 

 

 

50

 

 

 

 

 

55

 

 

 

 

 

 

60

Tu n’as tròp de besonh per te lavar la cara.

 

Nòstra Marion, qu’aviá lo sang un bocin viu,

N’auriá pas copat cort a la conversacion,

Mès mon belet - davant Diu siá, - quilhèt l’aurelha,

Entendèt quauque bruch, escurciguèt la cilha,

E Marion n’ausèt pas respòndre al musicièn ;

Car totses, a l’ostau, respectasiam l’ancièn ;

En mèma temps, Juan Bèl, coma se res non’èra,

Sans faiçon s’assetèt a costat de mon pèra.

Quand auguèt plan manjat, e fach un bèl sabròt,

Amb de bolhon plan gras e del vin, non pas tròp,

Nos contèt que veniá d’una granda levada,

Ont aviá cabretat jusca mièja-velhada,

E, qu’en tornar chas el, la nèu l’aviá susprés :

N’ai pas jamai, çò ditz, endurat tant de freg,

E cependant, la nuèch soi plan sovent en corsa ;

Me sovene d’un còp, me panèron la borsa.

Un autre còp aviá beugut del vin novèl,

E quò me trabalhèt talament lo cervèl,

Que, maugrè que faguèssa una luna supèrba,

Me plantère, lo cap prumièr, dins una sèrva!

 

 

 

 

 

 

65

 

 

 

 

 

 

70

 

 

 

 

 

75

 

 

 

 

 

 

80

 

 

 

 

 

85

 

 

 

 

 

 

90

 

 

 

 

 

95

 

 

 

 

 

100

 

 

 

 

 

105

 

 

 

 

 

 

110

Mès lo còp que me soi amusat coma cau,

Aquò foguèt un ser, que veniá da Sant-Pau ;

Coma totjorn, aviá plan pifonat ; la rota

Me semblava destrecha, e la me caliá tota.

Ça que lai me teniá tan drech coma podiá.

Coma arribave al Vèrn, lo solelh trescondiá.

E, juste al mièg del pònt, que vese? Duás menetas,

Que venián doçament, sans bruch, totas soletas.

 

Lo diable, que duèrm pas sovent,

Me temptèt dins aquel moment.

Juan Bèl! çò me faguèt, l’ocasion es causida,

E la tornaràs pas rancontrar de ta vida :

Duás menetas, la nuèch, soletas sus un pònt,

Aquò se tròba pas trenta-sièis còps per an ;

Juan Bèl fai las dançar! Ieu, qu’ère plan capable

De faire aquel pecat sans l’ajuda del diable,

O me fau pas dire dos còps :

Atape ma cabreta e quite mos esclòps.

Quand las menetas me veguèron,

Totas duás al còp se signèron,

E cessèron :

Menetas! çò lor fai, vos cau dançar còpsec ;

Doguètz veire que n’ai pas set,

E se dançassiatz pas, poiriatz, l’una après l’autra,

Anar penre un bolhon dins la ribièira d’Autra.

 

Las menetas me coneissián

E d’alhurs vesián ben qu’ère rond coma un uòu,

E que perdrián lor temps a me demandar gràcia ;

Aquí las a donc fàcia a fàcia,

Dança que dançaràs. O! sul començament,

Anavan ben ’n pauc doçament.

Una meneta aquò’s coma una monja,

Quò’s totjorn ramplit de vergonja ;

Mès sus la fin prenguèron vam,

E dançèron que ne’n fasián tramblar lo pònt!

La pus vielha surtot : quana ruda meneta!

Ne’n cujère crebar l’oire de ma cabreta!

Quò semblava una piroleta ;

volava quasi coma un ausèl.

Lor joguère d’abòrd : Al cap del boscatèl,

Puèi La Marianna ; puèi Montave la marmita.

La pus jove, qu’aviá les pès coma una rita,

Venguèt roja e s’alassèt lèu ;

Mès l’autra m’auriá alassat ièu ;

Negra, seca, sans dent, aquela vièlha fèia,

Dancèt, sans susar, jusca la darrièira borrèia,

E quand aquel bal s’acabèt,

Ieu crese que lo regretèt!

 

Atau parlèt Juan Bèl. Èra fin de velhada ;

Se levet, alisèt sa barba esparfalhada,

Beuguèt enquèra un mièg-veire de vin,

Après còp s’en anèt. Dempuèi l’ai pas plus vist.

 

 

 

D’après Flor de  Brossa p 45-51 IEO colleccion A Tots n° 60.

( Edicion originala 1896)

tornar a l'ensenhador